Amonity
Podgromada obejmująca ponad 7 tys. gatunków wymarłych głowonogów. Wywodzących się od baktrytów, spokrewnionych z todzikami, Jako skamieniałości znajdowane są licznie w skatach pochodzenia morskiego z okresu od dewonu do kredy (408 do 66,4 min lat temu) i mają duże znaczenie stratygraficzne, zwt. dla mezozoiku. Szerokie rozprzestrzenienie geograficzne, szybka ewolucja i łatwość rozpoznawania sprawiają, że są dobrymi skamieniałościami przewodnimi. A. były tzw. muszlowcami, generalnie formami drapieżnymi, których muszle - o śred. od 1 cm do 3 m - podzielone przegrodami przybierały kształt od prostych do spiralnie skręconych. Muszle (szkielet zewnętrzny) stanowiły osionę przed drapieżnikami oraz podporę dla miękkiego ciała, pełniły również funkcję hydrostatyczną, umożliwiając balansowanie na różnych głębokościach. Większość rodzajów a. zaczęła wymierać z końcem triasu, a te, które przetrwały, przyjęły w jurze i kredzie różne kierunki rozwoju, osiągając największe zróżnicowanie w kredzie (144 do 66,4 min lat temu), a dokładniej w środk. cz. tego okresu. W obrębie podgromady a. wyróżnia się dziewięć rzędów, z których najliczniej reprezentowane są: goniatyty, klimenie, ceratyty, lytocerasy, fyllocerasy i amonity właściwe.